WE COME CLOSER

WE ARE CURIOUS|WE GAIN TRUST|WE VISUALIZE|WE EXPLORE|WE ASK|WE CREATE|WE EXPOSE

"Twijfel is het begin van wijsheid" René Descartes. Frans filosoof, wetenschapper 1596-1650

Get close Get closer

Get Close

Iedereen wil graag gezien worden, door mensen die je waarderen en bevestigen in je bestaansrecht.
Met inzet van media maken we dat mogelijk.

De kern van onze projecten: je doet er toe.

story_icon

Participative project:

What if we change

We come closer participant Motionworks was involved in a project about ecosystem restoration for a living planet. The central mission of this project was to connect people, organisations and public authorities involved in nature conservation and human well-being worldwide. This project allowed her audience to see and experience with its own eyes what ecosystem restoration entails, how it contributes to the health of humans and nature and how we can combat climate change, both for people worldwide and in the Netherlands.The project is laying a digital bridge in the global community, making use of modern media, in order to establish direct contact between the audience and the people who, with the aid of their financial support, are restoring degraded natural areas.

An excerpt of the project is still available online:
Whatifwechange.org

 

story_icon

Documentary:

I used to dance

We produceerden een documentaire van en over Femke Kramer, die leeft met de auto-immuunziekte SLE. De film maakt duidelijk dat er een schijnbaar onoverbrugbare kloof is tussen zieken en gezonden, tussen wat gezegd mag worden en waarover dient te worden gezwegen. De documentaire verwierf een Gouden Kalf nominatie.

Als vervolg op de film wordt op dit moment gewerkt aan een interactief platform dat de dialoog rond het onderwerp verder moet gaan voeden en faciliteren.

story_icon

Photo essay:

Danspaleis

Het gaat zo snel: je zie je eigen kinderen springen, rennen en de wereld ontdekken. En het volgende moment zie je ouderen zich moeizaam voortbewegen, in hun gezichten zie je de lijnen die hun ervaringen verraden. Maar sommigen hebben een jeugdige kracht, die op iedereen overspringt als een vonk. We zagen het gebeuren en hebben geprobeerd het te vangen.

story_icon

Photo essay:

Een schilderij

Hoe goed kun je iemand ooit leren kennen?

story_icon

Photo essay:

Grens

We weten misschien wat onze grenzen zijn. Maar hoe kun je de grenzen van een ander begrijpen?

story_icon



Participative project:

Verhalen van de De Jonge Dame

Door verhalen kennismaken met ouderen uit de wijk, waardoor ze een ander gezicht krijgen en achter de rollator en grijze haren een ander verhaal bekend wordt. Een wereld van brommers, hoge hakken, dansavonden, armoede, overleven, talent en soms een verrassend mooi gezicht. De rollator die ooit een Puch was, het wandelingetje dat ooit een avontuurlijke reis was…In De Jonge Dame vragen we door en luisteren we net wat langer. Dat vangen we samen in een beeld.

binnenpagina-jonge-dame

story_icon
huiskamerproject

Participative project:

Pleisterplaats

We leven samen met een hoop mensen in een wijk. Met ieder zijn grote en kleine problemen.
Je gaat er voor het gemak van uit dat er hulp is als je die nodig hebt. Vanuit instanties. Vanuit je netwerk.

Maar dan moet je natuurlijk wel een netwerk hebben. En de weg weten naar die instanties. Dat is niet voor iedereen vanzelfsprekend.

Het doel van het Pleisterplaats initiatief van de stichting Me’kaar is het versterken van die netwerken. Een groeiend aantal mensen zoekt elkaar wekelijks op in het wijkgebouw om er samen te eten. Om elkaar zo te leren kennen, elkaar te ondersteunen, en samen hun netwerk te verstevigen.

Heeft dat zin? Leidt het tot resultaten?

Ik heb mogen kijken in de levens van de deelnemers aan dit project. Ik mocht ze niet allemaal vrijblijvend in beeld brengen. Maar ik mocht wel zien hoe ze omgaan met verschillende belangen, goede bedoelingen, sociale onhandigheid, toewijding, egoïsme en etnische conflicten. De eettafel als oefenplek voor het scheppen van sociale cohesie.

Webdoc Pleisterplaats

story_icon
Bewogen

Column:

Bewogen

“Je went er aan stil te zitten, de noodzaak om te bewegen verlies je”

Totdat je in beweging komt, door een uitnodiging of initiatief van iemand in je omgeving. Risico’s moet je niet meer nemen, maar hoe leef je dan? Vroeger dacht je daar niet na over na, nu moet je bij alles denken aan de mogelijke consequenties. Ik mag niks breken, ik moet niet vallen, ik moet aan mijn hart, bloeddruk, suiker, slijtage denken, ik ben kwetsbaar. Maar bewegen is niet het risico, stilstand is het gevaar. Wat kan ik nog wel? Rollator, scootmobiel, rolstoel, sta-op stoel, ik kan niets meer zelf doen, ik vergeet dat ik kan bewegen, ik beweeg niet meer.

“De geneeskunde heeft zo’n enorme ontwikkeling doorgemaakt dat er nagenoeg geen gezond mens meer is.” Aldhous Huxley, Engels schrijver,1894-1963

story_icon
Dagen

Column:

Dagen

“Alles lijkt een herhaling, maar samen met anderen is het net even anders.”

Ik maak er maar wat van, ook als ik niet zo’n goede dag heb. Dan vraag ik me af waar het heen moet, kijk ik in de spiegel, zie uit het raam, en stap de drempel over. Ik vraag me zoveel af dat ik boos wordt op mezelf. Vroeger deed ik dat ook, maar werd ik niet boos, dan droomde ik over mijn leven later en nam een besluit of deed iets. Later is geweest, heb ik ingehaald, het leven is geleefd, toch denk ik nog steeds dat er een later is, gek toch?

“Naarmate ik ouder word, raak ik er steeds meer van overtuigd dat het enige dat echt blijvend is, onze dromen zijn.” Jean Cocteau, Frans schrijver, 1889-1963

story_icon
Leven

Column:

Leven

“Ik ben niet eenzaam, maar wel alleen”

Er zijn van die momenten, bepaalde dagen, dat je een arm om je heen mist. Die behoefte houdt niet zomaar op als je oud bent. Fysiek is het armetierig, wat je nodig hebt krijg je niet en wat je krijgt, daar zit je niet op te wachten. Contact, fysiek of sociaal, is een eerste levensbehoefte. Maar als je geen rol meer speelt, geen betekenis meer hebt voor je omgeving, niemand die op je wacht, waar is dan de uitwisseling? Die moet je dus zelf in gang zetten, telkens weer.

Volgens Plato (428-347 v.Chr.) komt wijsheid met de jaren en dus betekent ouder worden als een proces verdieping, rijping en innerlijke verrijking. In zijn visie zouden de oudere, wijze burgers de leiding over de stad moeten hebben.

story_icon
Gedachten

Column:

Gedachten

“Het gezicht ziet oud, maar van binnen voelt het jong”

Elke keer als ik mijn gezicht in een spiegel zie, moet ik wennen. Ben ik dat? Als ik foto’s zie van tien- of vijftien jaar geleden, zie ik een groot verschil. Toch voel ik me van binnen niet anders, ik ben dezelfde gebleven, alleen de verpakking is verouderd. Jammer dat anderen dat niet zien. Als ik mensen hoor praten over oudjes, bejaarden, senioren voel ik me niet aangesproken, toch gaat het wel over mij. Natuurlijk is het anders als je jong bent, maar zo anders is nou ook weer niet. Ik voel me soms net zo opstandig als een puber, of ik heb zin om te dansen als ik leuke muziek hoor. Waarom ben je oud vanaf 55 jaar, met een beetje geluk heb je nog wel 30 jaar voor de boeg. Denk eens na, vanaf 20 jaar en dan 30 jaar verder, dat noem je nog een heel leven. Maak na je 55ste, is 30 jaar alleen nog ouderdom, een grote container oud. Is dat geen leven, waarom met twee maten meten?

“Veertig is de ouderdom van de jeugd. Vijftig de jeugd van de ouderdom. Victor Hugo, Frans schrijver 1802-1885